Blog?

Å vere til der ein vil

2011-08-29T20:26:00.001+02:00

Ein ting som eg har tenkt ein del på er kor lett det i dag er å leve eit liv som i stor grad er frikopla frå det nærområdet ein bur i. Denne tankerekkja fylgjer i stor grad den som Gerard Delanty talar om i boka si "Community". Frå å vere avhengig, på godt og vondt, av bygda, naboar, nærtbuande slekt, kollegaer - det vil seie menneske som som var fysisk nær ein - kan ein i dag velje bort så å seie alle som ikkje passar ein. Det er ingen grunn til å bli ven med naboen når ein har 444 vener på Facebook, syng i kor med folk busett over heile landet, har ein triveleg arbeidsplass mm. I dag skapar vi i stor grad dei sosiale omgjevnadane våre, mykje ved hjelp av overdriven bruk av transport (bil, fly) og sosiale medium.

Denne transcenderinga av fysiske avgrensingar gjeld ikkje berre det sosiale - det gjeld også kva vi kjøper og kva vi et. Dei fleste har ganske mykje ståande i huset som er produsert enormt langt vekke, og stort sett alle måltid har ein ingrediens i seg som er frakta hit frå eit anna kontinent.

Kva vitnar dette om? Utan å fordømme korkje reiser eller global handel, så trur eg dette gjer noko med oss i dag. Det openbare er at vi venner oss til ein livsstil der vi forventar å ha tilgang til kva det skal vere. Vi forventar å ha krydder og matvarer frå heile verda tilgjengeleg i nærbutikken. Sjølv om vi har høyrd om "Peak Oil", global oppvarming, forureining, og burde vere i stand til å sjå konsekvensane av ei massiv forbrenning av oljebasert drivstoff grunna transport av varer og menneske, så er ikkje dette nok til å riste oss ut av vanane våre. Vi akselererer mot full stopp.

Men noko anna som eg har følt meir på er kva som skjer med forholdet vårt til dei umiddelbare omgjevnadane våre. Kvar ligg eigentleg hjartet vårt? Kva kjenner vi på, kva bryr vi oss om? Er kjenslene våre påkopla når vi treff naboen eller opplever naturen rundt huset vårt, eller gjer vi nøye utvalde og strategiske vurderingar i forhold til kva tid vi er "på" eller "av"? Kva tid føler vi det er verdt å investere ekte kjensler i det vi møter på?

Det er vel denne strategiske utveljinga som eg er litt bekymra for. Kva gjer vi når vi blir så bortskjemde at vi ikkje føler at det finnest så mykje som eigentleg er verd å investere kjensler i? Når store delar av dagen handlar om å velje bort i staden for å velje? Kvar hamnar vi då? Kven blir vi då? Blir vi då menneske som er i stand til å la oss berøre av ubehagelege sanningar som globale miljøproblem, nord-sør-problematikk, framandfrykt, eller vert vi berre dyktigare og dyktigare til å velje bort ting vi ikkje likar, ting som ikkje passar, i arbeidet med å designe vår eigne private emosjonelle tilfluktstad, innreidd med eit nøye utplukk av virtuelle vener og opplevingar.

Om å tore litt meir

2011-08-29T15:01:00.000+02:00

Det er mykje som endar opp svært sjølvsagt og klisjéaktig når det blir forsøkt formulert. Sjølv har eg ein rekkje tankar om både eine og hitt som eg føler ber i seg viktige sider av kven eg er og kva eg meiner, men som eg rett og slett ikkje tør setje ord på. Det er litt trist å sjå korleis dei nære og store kjenslene eins med eit trylleslag ser kvardagslege og velbrukte ut etter eit forsøk på få dei inn i språkleg form. Eg blir så var alle språket sine fallgruver, og tenkjer i overkant mykje på korleis ting kan bli misforstått. Språket er eit velbrukt medium, og det meste er sagt og skrive tidlegare.

Men, eg trur jo vi er meir enn språket. Og er det noko som ein bør har lært etter den siste månaden er det at det er viktig å våge. Det er fort gjort å late vere å seie frå om ting ein føler og reagerer på av di ein er redd for å verke platt, grunn og uoriginal.

Kanskje ein ikkje burde vere så redd. Eg ser jo at det er mange som ikkje er det, særleg den siste månaden. Eg trur denne frykta kanskje er noko av det som ein verkeleg burde frykte, for å parafrasere eit kjend sitat. I det ein blir redd for å ytre seg om ting ein føler så utfører ein samtidig ei lita tilbaketrekning frå omverda. Ein vert litt meir likegyldig. I alle fall så kjenner eg det slik.

Eg trur eg skal prøve å bli litt meir modigare på denne bloggen her. Ikkje vere så frykteleg redd for å ikkje vere flink eller original nok. Og eg kan byrje med å faktisk publisere denne teksten, som eg synest ser svært sjølvsagt og klisjéaktig ut.

Nedetid...

2011-08-27T12:03:00.000+02:00

Bloggen har hatt ei svært lang nedetid no, noko som mest sannsynleg kjem til å fortsetje. Men kven veit? Kanskje det plutseleg dukkar opp noko her?

Danny Boy

2008-04-14T12:44:00.002+02:00

Eg saknar Muppet Show..

Diggiloo Diggiley

2008-04-08T16:35:00.004+02:00

Eg blir jo faktisk i ganske godt humør av denne songen, eg. Fengjande tekst, rytme og dans - ein mellomting mellom danseband og bompibjørn - med ekstra krydder i form av kul bassist og gitarist som kjem omlag 1.06 ut i videoen.

Del 6/6

2008-02-13T15:32:00.005+01:00

Han såg ut av vindauget på bilen. Det var teke til å dogge. Han såg ei plante dekt av snø og kjende ein sterk identifikasjon med denne planta. Dei var eitt. Planta kunne nok ikkje innsjå det han hadde gjort, men den kunne vere ein del av alt, ein del av han. Han var derimot gitt evna til å forstå og kjenne denne einskapen. Han kunne gå opp i den, overgi seg til den. Han kunne smelte saman med alt og alle og eksistere i ein tilstand av homogenitet og einskap, i staden for i det avskorne og fiendtlege. Kjensla av dette var så sterk at Pjekert tok til å glise. Alt verka så enkelt. All fiendeskap, alle problem, alle vanskelege avgjersler, alt hadde svar i denne innsikta. Han kunne gli inn i denne tilstanden og bli ein del av det evige, den evige samanhengen. Det var der og då Pjekert bestemde seg for å redde verda.

Del 5/6

2008-01-29T14:05:00.001+01:00

Pjekert skrudde av motoren att. Han sat i bilen. Her sat han og kjende på krav frå andre menneske og arbeidsplassar, samtidig som han kjende samanhengen frå no og tilbake til tidenes morgon. Det var ein samanheng både bakover og utover, til fortid og omgjevnader. Kva med framtida? Kunne han kjenne samanhengen til framtida også? Og korleis var dette mogleg? Korleis kunne han kjenne ei så sterk kjensle av samanheng? Det måtte vere noko i han som var i ein samanheng. Dette var det einaste moglege svaret. Han var av det same stoffet som fortid, framtid og omverd. Alt dette blei samla i den eine kjensle av her og no, i det eine punktet som han kunne føle, sjå, vere. Han eksisterte i dette punktet, og alt eksisterte i han. Han kjende ingen skilnad på han og verda. Dei var eitt.

Del 4/6

2008-01-25T23:36:00.002+01:00

Dette siste spørsmålet blei hengande i hovudet på Pjekert i det han skrudde på tenningsnøkkelen og starta motoren. Han skulle på arbeid. Arbeidsplassen venta på han, ja, ikkje berre på han men på ein rekkje arbeidstakarar rundt om kring i mils omkrets. Dei skulle alle på arbeid. Det var det dei skulle. Kvifor skulle dei det eigentleg? Og kvifor krevde arbeidet dette av dei? Hadde arbeidsplassen ein slags sjølvstendig vilje som var sterkare enn hans, sterkare enn alle arbeidstakarane? Og korleis kunne han kjenne dette kravet, kva i han kjende dette kravet, og korleis kunne arbeidsplassen hans overføre sin vilje, sine krav på han? Kva var samanhengen?

Del 3/6

2008-01-24T10:34:00.002+01:00

Plutseleg kjende Pjekert ei glede. Kva var dette? Ei glede i all irritasjonen? Han var ikkje lenger eit punkt i ei fiendeverd. Han var viktig, uendeleg viktig. Det var i han verda hang saman. Pjekert var denne tids berar av den evige linja, av den største samanhengen. Og dette hadde han oppdaga heilt plutseleg, i verst tenkjelege omstende. I snø, vind og irritasjon hadde denne innsikta openberra seg for han. Pjekert sat framleis i bilen. Kva tydde dette? Hadde han oppdaga noko viktig? Noko sentralt i verdssamanheng? Og kva tydde dette for han? Kva følgjer fekk det for livet hans – og for andres? Kunne denne innsikta vere viktig for andre enn han? Og kvar kom eigentleg denne innsikta frå?

Del 2/6

2008-01-22T00:18:00.001+01:00

Inne i bilen tenkte Pjekert kjapt tilbake på morgonen som var i ferd med å gå over. Alt han kom på irriterte han: kvitfargen på den litt skitne handduken på badet, kjensla av dongeri, lukta av kjøleskapet i det han opna det, lyden av knekkebrødet som blei knust mellom tennene hans, tankane han hadde hatt for dagen som skulle kome – alt irriterte han, kraftig. Han kjende ei linje frå her han sat no tilbake til då han vakna i senga for 37 minutt sidan. Og kanskje endå lenger? Han hadde drøymt noko i natt, kva var det? Noko med regn, hav, eit slott og læraren frå barneskulen. Han kjende at dette irriterte han. Irritasjonen låg som ei hud trekt utanpå alt han hadde vore det siste døgnet – ja, ikkje berre det siste døgnet: irritasjonen følgde han lenger og lenger tilbake. Det var som om denne irritasjonen var han, definerte han, stadig lenger, forbi arbeid, ekteskap, studiar, kjæresteri, barndom, fødsel? Ja, forbi fødsel, og lenger, stadig lenger. Irritasjonen var den evige linja som historia hekta uvesentlege hendingar på, som sol og måne dansa rundt – i byrjinga var ordet, og ordet var irritasjon. Og alt dette enda i Pjekert. Eksistensens hovudnerve var spent mellom opphavet i den eine enden og punktet Pjekert i den andre, og alt var så klart, alt var heilt tydeleg.

Prolog - del 1/6

2008-01-15T12:33:00.003+01:00

”Friskt i dag,” mumla Pjekert for seg sjølv i det han raskt lukka døra etter seg og strena over den kvite plenen i retning bilen. Det hadde snødd om natta og morgonen hadde kome med ein kald og gufsen vestavind som gjekk rett gjennom ulljakka hans. Han skulle nok ha teke anorakken, men ut gjennom vindauget ved frukostbordet var det ikkje så lett å sjå at det bles. Men han såg at det var kaldt og hadde følgjeleg slengt på seg ulljakka. No angra han sjølvsagt og kjende ein irritasjon byggje seg opp mot denne meiningslause vestavinden. Irritasjonen eskalerte i det han miste bilnøklane sine ned på bakken. I det same kom eit kraftig vinddrag og blåste nysnø frå biltaket rett i hovudet og nakken på han der han stod småhutrande på huk og rota i snøen med bare fingrar på leit etter nøkkelen. ”Fordømde drit!”

og så med eitt var det heilt tydeleg: han var her og no, avskoren frå naturen. Grensa mellom han og verda var tydeleg og klar, og han kjende seg som eit framandobjekt i fiendeland. Pjekert var eit punkt i eit uendeleg klart rom, og alt han var, var samla i dette punktet.

I føljetongen "meininga med livet"..

2007-11-15T16:16:00.000+01:00

I dag på veg heim frå jobb spurde eg meg sjølv kvifor eg absolutt må ha ei personleg meining med livet - finst der ikkje flust av teoriar og meiningar ein berre kan adoptere, så slepp ein alt dette slitet med å finne ut alt på eiga hand?

Svaret mitt blei: Nei, det finst ikkje flust av teoriar og meiningar ein berre kan adoptere - det finst berre ei personleg feiltaking om at det går an å gripe tak i andres meiningar, meiningar som tilsynelatande eksisterar utanfor oss menneske og som vi kan ta del i. Grunnlaget for ei slik feiltaking er språket, sjølve feiltakinga er det overtolkande blikket, og motivasjonen er frykt.

Dette kan verke litt deprimerande - slit eller feiltaking - men eg må jo seie at eg finn mykje meining i mitt eige slit, kor pompøst det enn kan høyrest ut.

Dagens meining med livet..

2007-11-14T10:20:00.000+01:00

Det som gjer livet meiningsfylt er trua på at vi som menneske er fundamentalt forskjellige. Ingen ting er meir deprimerande enn at andres eksistens skulle vere fattbar og innanfor grensene av eins eigen forstand. Så får det heller vere at ein frå tid til anna blir forført av det tilsynelatande menneskelege fellesskapet ein kan kjenne, så lenge ein ikkje fortapar seg i trua på at dette fellesskapet er noko meir enn tilsynelatande.

Vaknekramper

2007-09-13T22:18:00.000+02:00

Rett før ein sovnar
koplar kroppen ut
I det det skjer
gir han frå seg
små rykk og vridningar

Det minner litt om
ein grasklippar som
går tom for bensin
og hostar og kremtar
før han held kjeft

Om det same skjer
i det ein vaknar
eller i det ein dreg i gong
ein inntørka men nypåfyllt grasklippar
så blir krampene noko slikt som dette

Kvifor så laber aktivitet på Blog?

2007-05-02T23:16:00.001+02:00

Bursdagsdikt

2007-04-27T00:26:00.000+02:00

Kjære, vesle frøken
som fyller år i dag
og som vil feire dagen
med arbeid, slit og fag

Det er jo ikkje enkelt
for ein nyforelska kar
å måtte skygge bana
sjølv om årsaka er klar

Ein vil jo gjerne vise
kor amorøs ein er
og vere litt romantisk
mot ho som ein har kjær

Men noko denne planen
kan gi ein høve til
er å få gjort litt jobbing
som ein også gjerne vil

For med ein fullført master
er sjansen nesten god
for å kome seg i arbeid
og få løn i overflod

Så derfor kjære frøken
blir gåva mi til deg
ei studieinvestering
som kan betale seg

masterdans

2007-04-19T17:09:00.000+02:00

ta oppgåva i eit fast tak med båe hender
stir tomt og lenge i augo på ho
forlat ho midt på golvet og gå og ta ein kaffi
kom tilbake etter ein time
og sjå at ho stend nøyaktig der
du forlot ho tidlegare
undersøk likevel om ho står på same staden
gå rundt ho
sjå på ryggen, beina, hovudet
still deg opp nytt
og grip ho forsiktig med båe hender
ta eit steg
ho blir ståande
prøv eit steg til
og når ho framleis blir ståande stille
så forlat ho på nytt
kom tilbake etter to timar
sjå ho djupt inn i augo
kjenn etter varmen hennar
lytt på pusten hennar
forstå så
at ho ikkje kjem til sjå tilbake
at ho ikkje vil gi deg varme
eller eit lite pust
når du endeleg forstår at ho ikkje vil danse
går du heim

Danseleksjon

2007-04-01T17:05:00.001+02:00

Eg tenkjer ofte på at eg vil byrje å danse. Dessverre er eg som regel oppteken når det går dansekurs og slikt. Heldigvis finst det i dag opplæringsvideoar der profesjonelle dansarar forklarar på ein enkel måte korleis ting skal gjerast.

Skrive - synge - spele

2007-03-30T14:43:00.000+02:00

Februar og mars har vore to kjekke månader. Eg har fått jobba litt med oppgåva mi, men fyrst og fremst vore med på mange konsertar. Personleg får eg alltid litt meir ut av ei konsertoppleving om eg får ta del sjølv, og det har eg fått i rikt monn desse månadene. Her kjem ei lita oppsummering:

Skruk: konsertsamling 16.-18. februar.
Dette er siste samlinga vår før vi skal til USA på turné. Bra helg med konsertar og innstudering av to nye verk av Magnar Åm.

The Lionheart Brothers: konsert på Samfundet 24. februar.
Var med som ein av tre fiolinistiske scenedekorasjonar på Isfit-konsert. Mykje lyd men mykje løyje.

Aurum: høgmesse i Nidarosdomen 4. mars.
Her fekk vi teste ut litt av det nye repertoaret vårt før konserten vår i april.

Kaarstadbygget: folkehøgskuleturné 9.-11. mars.
Turné på austlandet for folkehøgskuleelevar. God stemning og veldig kjekt.

Ensemble Dalí: Debutkonserthelg 23.-25. mars.
Bror min (Hjalmar) og eg var innleigde tenorar til Ensemble Dalís debutkonsertar i Ålesund og Herøy kyrkje. Veldig kjekt, men krevjande.

Symf. Orch.: Felleskonsert med TSS i Nidarosdomen 27. mars.
Var med i fiolingruppa på diverse Grieg-stykker samt utdrag frå Antonín Dvořáks 9. symfoni.

TSO og felleskor: Verdis requiem i Olavshallen 29. og 30. mars.
Semesterets råaste konsertar.

Elles må det nemnast at Candiss har sunge eit av arrangementa mine på jubileet sitt - eg er lei meg for at eg ikkje fekk med meg dette. Dessutan vil eg oppfordre alle lesarar som har høve til å kome på konsert med Aurum i Lademoen kyrkje, sundag 22. april.

Forelskelsens requiem

2007-03-16T18:57:00.000+01:00

En annen pust,
en annens vesen
griper ditt indre
og fyller deg med
et deilig, rødmende håp

Det deilige, rødmende håpet
sprer seg,
trenger inn i kroker
du ikke visste om
og lokker frem en sårbarhet

I skyggen av
håpet og sårbarheten
skapes en ensom usikkerhet
som tar sin plass
i forelskelsens treenighet

Usikkerheten er den sterkeste,
den vokser raskere
enn håpet og sårbarheten
og kaster til slutt sin skygge
over sine to brødre

Når bare usikkerheten gjenstår,
og skyggen fyller sinnet
må du velge mellom
å bære en ensom usikkerhet
eller miste en delt visshet

Den delte vissheten velger seg selv
og håp, sårbarhet og usikkerhet
forsvinner
men sinnet er fortsatt fylt
av usikkerhetens skygge

Om å skyte seg sjølv i foten

2007-03-12T01:00:00.000+01:00

dette kunne blitt eit sjølvmedlidande syteinnlegg
om forseinka fly,
sjølvsentrerte, koffertlause damer,
smattande medbusspassasjerar,
puk-kode??? til mobilen,
øydelagd mobilbatteri,
misse siste bussen heim,
nye bussrutetider,
misse ein buss eg kunne nådd,
å måtte gå heim i regnet,
men...
er det noko eg synest er irriterande,
så er det bloggarar som irriterer seg over ting,
som om det ikkje er nok irritasjon frå før,
irritasjon er ikkje noko eg ynskjer å dele med andre,
derfor...
vonar alle har hatt ein fin kveld,
og at den komande veka blir bra!

Ein merkeleg draum

2007-03-01T23:55:00.000+01:00

ei strand
eg sat i vannkanten
opp av vatnet steig ei jente
som kyssa meg
eg stod opp
gjekk over til venene mine
og skrytte av at eg var modig
som hadde tort å kysse ei jente

så steig jenta opp av vatnet att
og ba meg kysse ho
venene mine såg på meg
i det eg snudde meg bort
og byrja å leike med nokre skjel i sanden

Bokfinken og dompapen

2007-02-22T13:37:00.001+01:00

Bokfinken flyg vanlegvis sør- og vestover på hausten. Når det er tid for å vende tilbake, i mars-april, reiser hannen av ein eller annan grunn åleine. Fyrst to-tre veker seinare fylgjer hoa etter. I desse to-tre vekene er ho med andre ord åleine. På grunn av denne praksisen har bokfinken fått det latinske namnet «coelebs» som tyder ugift. Det latinske namnet er altså gitt bokfinken på grunn av ein feilaktig observasjon som går ut på at bokfinken er einsleg.

Dompapen høyrer og til finkefamilien. Han er omlag like stor som bokfinken, kanskje litt større. Elles er han lett og kjenne att på grunn av det raude brystet og den svarte hetta på hovudet.

Då eg var liten tenkte eg, som sikkert mange andre, at dompapen hadde fått namnet sitt - "dumpapp" - fordi han på den eine sida var dum og på den andre sida ein pappskalle. Eg forstod ikkje kva gale han hadde gjort for å fortene eit slikt namn.

I det siste har eg byrje å fatte mistanke om at det heile heng saman med den feilaktige namngjevinga bokfinken har vore ute for. Dompapen har sannsynlegvis vore medlem i ein komité med oppgåve å gi latinske namn til forskjellige fugleartar. Sett no at dompapen kom over ei einsleg bokfinkhoe akkurat i det hannen var reist tidleg av garde. Etter å ha følgd nøye med på aktiviteten hennar i to-tre veker, gjekk den vitskaplege interessa dompapen hadde i utgangspunktet over til ein større fascinasjon. Når observasjonsperioden var over, kom tida for å tenkje ut eit namn. Dompapen, som hadde gjort ein god jobb med å registrere dei ulike aktivitetane og særtrekka hjå bokfinken, og som burde ha eit godt grunnlag for å gi ho eit godt og passande namn, var på grunn av den sterke fascinasjonen han hadde utvikla for ho berre i stand til å tenkje på eit av særtrekka han hadde observert: ho var einsleg!

Vi andre veit at dette berre er eit tilsynelatande særtrekk hjå bokfinken, og det heile ser annleis ut på andre tider av året. Kanskje visste eigentleg dompapen det også, men blenda av fascinasjon var han ikkje i stand til å tenkje på noko anna. Så når komitéen hadde sitt endelege namnemøte foreslo dompapen eit flott og klingande namn for sin siste observasjon: Fringilla Coelebs.

Etter kort tid blei det gjort andre observasjonar av bokfinken som tilbakeviste delar av observasjonane dompapen hadde gjort. Det heile blei faktisk ganske latterleg og nærma seg etter kvart ei skandale - ikkje berre hadde dompapen feilaktig valt å tru at bokfinken var einsleg på eit sviktande grunnlag av observasjonar gjort over ei svært avgrensa tidsperiode, han hadde til og med basert heile namnevalet sitt på denne feiltakinga. Det blei også mumla i skjul om dompapens manglande vitskaplege integritet, og enden på det heile blei at dompapen trakk seg frå namnekomitéen. I tillegg gjorde komitéen visse grep som skulle hindre at noko liknande skulle skje igjen. Dei fleste av grepa var oppdateringar av interne rutinar for observasjon og tiltak for å sikre observatørens objektivitet, men nokre av grepa var reine straffetiltak retta mot dompapen.

Eg har ikkje nemnd det tidlegare, men før denne hendinga hadde dompapen eit anna namn. Kva dette var er det ingen som veit. I staden blei han tildelt namnet "dompap" med dei fordommane og misforståingane som høyrer med eit slikt lite velklingande namn. Alt dette var namnekomitéen sitt verk. I tillegg let dei dompapen sitt feilaktige, latinske namn forbli det offentlege namnet på bokfinken, som skrekk og åtvaring til noverande og framtidige medlemer av namnekomitéen.

I høve Valentin..

2007-02-14T12:02:00.000+01:00

Kjære, vakre kvinner
som sit omkring og tvinner
på ringelause fingrar
og ingen andre varmar

som enno har til gode
at nokon på vår klode
har sett det openbare
at de er sjeldan vare

Eg vonar de kan kjenne
at hjartet mitt vil brenne
så sterkt som det kan greie
for smale og for breie

slik at de tvil ei lagar
men snøgt får sjå dei dagar
då trygg og god i barmen
de mildt får dele varmen

Å vente på forbi

2007-02-13T00:49:00.000+01:00

"Gå forbi," ropte det; "gå vidare, det er ikkje nokon vits i å stogge her." I slike situasjonar, når det blir ropt etter ein, så løner det seg som regel å gjere slik ropet seier. Det viktige er at ein har høyrd ropet og forstått kva som er blitt sagt, så får det vere at ingen har ropt. I og med at ingen utførte sjølve ropehandlinga er det desto viktigare at ein sjølv utfører ordren, til punkt og prikke. Så når det blir ropt "gå forbi," så er det best å gå forbi, og ikkje stogge, for det er det jo ingen vits i. I slike situasjonar er det dummaste ein kan gjere å stogge, for det er jo nettopp dette ein ikkje skal gjere. Og når ein stoggar, og når ein spør seg sjølv kvifor ein stogga, så kan ein ikkje svare, for ein visste jo godt at ein berre skulle gå forbi, og kvifor gjere noko ein veit at ein ikkje skal gjere? Og når ein står der, så ventar ein; ein ventar på å høyre ropet, men ropet er jo allereie ropt, og det vil ikkje bli ropt meir. Ropet er forbi og alt som er att er minnet om ropet og ei forståing av kva som blei ropt. Men likevel har ein valt å gjere akkurat det motsette av kva ropet uttrykte, så ein står og ventar på ropet som ikkje kjem. Alt ein har er nemleg minnet om ropet, og i det ein nektar å gjere slik ropet ynskte så kan ein håpe: om ein går forbi og gjer slik ropet vil, har ropet nemleg ingen grunn til å eksistere lenger, og det vil forsvinne, men om ein stoggar så stiller ein seg i vegen mellom ropet og ingenting, og ropet kjem ikkje forbi. Derfor stoggar ein, ein går ikkje forbi, ein gjer ikkje slik ropet vil, og på den måten kan ein drøyme om den som ropte, sjølv om det ikkje var nokon som ropte.

Små ting

2007-02-08T02:59:00.000+01:00

ting var ikkje så kompliserte før
ting var små
som fargen på skorne
havregryn
etasjesenga
tapeten i stova
speilet i gangen
fjørene under sofaen
mamma
strømpebukser med lange bein
vaksne
radio
gras
klokke
trappa
båten nede i fjøra
og meg sjølv

Den yngste edda

2007-02-06T00:53:00.000+01:00

sundagen stal små stunder frå systra
så måndagen minka
dagen dreiv dermed i døsig driv
og er no til endes

eg fekk'kje formulert fagre fakta
slik viljen min vona
men fela fekk føle friske fingrar
som strengane strekte

hektiske hendingar hende i helga
som planane purra
og mine mål med masterarbeidet
må re-reviderast

fem i familien får forskjellige følgjer
fæle som flotte
men vakre venninner som villaen vitjar
er kun av det gode

Hjelpemusikk

2007-01-25T18:58:00.000+01:00

Ein kløner seg fram her i livet
ein freistar så godt ein kan
å stotre fram forståelege symbol
Hadde det ikkje vore fint
med ein musikk
som hjelpte til?

...

Instead, music possesses one capability which is of decisive significance for the representation of man in theater: it can reproduce the gestus, which elucidates the events on stage. It can even create a type of fundamental gestus which prescribes a definite attitude for the actor and eliminates any doubt or misunderstanding about the respective incident. In the ideal case, it can fix the gestus so powerfully that a false representation of the relevant action is no longer possible.

Weill, Kurt: "Über den gestischen Charakter der Musik," Die Musik 21 (Mars 1929):419-23

dagens utfordring

2007-01-25T00:25:00.000+01:00

eg skriv jo på denne oppgåva mi -

det vanskelege er

å samle føde
for fem tusen

i tre små fiskar
og fem små brød

I Wanna Love You Tender

2007-01-20T03:14:00.002+01:00

Gratulerer med dagen

2007-01-16T00:00:00.000+01:00

Mel: Jeg er havren, hvilket nek er du.

Vi er alle samla her i dag
for å feire Øyvind sin bursdag
Han er ikkje lenger tjuesju
men er eit år meir det kan du tru

Det er ikkje alltid like lett
å få til rime på ein plett
derfor blir det i ein slik gladtrall
merkeleg trykk og rart tonefall

Fantasi og kreativitet
at ein treng er inga hem'lighet
Ein må av og til ty til naudrim
for at ord skal bindast som med lim

Ei opptakt blir og av og til slengd på
men det er ikkje enkelt å forstå
Litt uti ser ein korleis det er meint
Men då er det allereie for seint

Bytting mellom jambe og troké
det skjer når vi som syng minst ventar det
Det som er verre å henge med på for folk flest
er ei merkeleg blanding av daktylus og anapest

Tusen takk til alle kjære dykk
som legg att ei melding her på trykk
Vonar at de alle har det bra
og for Øyvind ropar høgt HURRA!

Eit elegant farvel..

2007-01-11T16:51:00.000+01:00

Eg sit på lesesalen her på Dragvoll.
Det går mot slutten av dagen
og det er ikkje mange av oss att.
No gjekk nettopp ei jente heim.
Eg kjenner ho ikkje,
men eg har brukt å seie "ha det" til ho når ein av oss går.
I dag hadde eg sete med arbeid i nærare to timar utan å prate.
Ein kan aldri vere heilt sikker på stemma i slike situasjonar.
Eg har tidlegare opplevd at lyden som kjem ut,
i ein slik situasjon der stemma har vore ubrukt lenge,
kan bli forvrengd på merkeleg vis.
Det er særleg det fyrste ordet ein uttalar om morgonen
som kan arte seg slik.
Derfor, klok av skade,
la eg opp til følgjande taktikk i det eg skulle ta farvel:
Litt ekstra trykk og djupne,
slik at eg i alle fall unngjekk
puslete stemmeskifte-hes falsettgurgling.
Eg høyrde for meg ei slags Christian Borch-stemme,
med mørk og trygg barytonklang.
Så, i det ho tok på seg jakka,
snudde ho seg mot meg og sa:
"ha det!"
Og eg svarte - nei -
eg ropte,
med ein slags mørk irritasjon i klangen:
"HA DET!",
som om eg ynskte ho langt av garde
og om ho kunne vere så venleg å aldri kome tilbake.

Alle kuene, alle kuene..

2007-01-10T00:30:00.001+01:00

Per Spelmann han hadde ei einaste ku.
Per Spelmann han hadde ei einaste ku.
Han bytte bort kua, fekk fela igjen
Han bytte bort kua, fekk fela igjen
«Du gamle, gode fiolin, du fiolin, du fela mi.»

Per Spelmann han spela, og fela ho let,
Per Spelmann han spela, og fela ho let,
Så gutane dansa og jentene gret
Så gutane dansa og jentene gret
«Du gamle, gode fiolin, du fiolin, du fela mi.»

Per Spelmann han spela, og fela var go
Per Spelmann han spela, og fela var go
Så gutane dansa, og jentene lo
Så gutane dansa, og jentene lo
«Du gamle, gode fiolin, du fiolin, du fela mi.»

Og om eg vart gamal som stein under bru
Og om eg vart gamal som stein under bru
Nei, aldri eg byter bort fela for ku
Nei, aldri eg byter bort fela for ku
«Du gamle, gode fiolin, du fiolin, du fela mi.»

Og om eg vert gammal som mose på tre,
Og om eg vert gammal som mose på tre,
Så aldri eg byter bort fela for fé
Så aldri eg byter bort fela for fé
«Du gamle, gode fiolin, du fiolin, du fela mi.»

Og om eg vert gammal som skorpe på graut,
Og om eg vert gammal som skorpe på graut,
Så aldri eg byter bort fela for naut
Så aldri eg byter bort fela for naut
«Du gamle, gode fiolin, du fiolin, du fela mi.»

Song om månadane

2007-01-08T01:22:00.000+01:00

det er kaldt i januar
snø og is i februar
mars er heller ikkje mild
men det lysnar i april
mai er tida då vi sår
juni alle blomar står
i juli får vi høyet inn
i august vi kornet bind
i september bær på busk
i oktober regn og rusk
i november snøvar det
i desember juletre

Øivinds sang

2006-12-20T17:43:00.000+01:00

Løft ditt hode, du raske gutt!
Om et håp eller to ble brutt,
blinker et nytt i ditt øye,
straks det får glans av det høye!

Løft ditt hode og se deg om.
Noe er der som roper: kom!
noe med tusene tunger,
som om freidighet sjunger.

Løft ditt hode: ti i deg selv
blåner også et utstrakt hvelv,
hvor det med harper klinger,
jubler, toner og svinger.

Løft ditt hode og syng det ut.
Aldri kuer du vårens skudd:
hvor der er gjærende krefter,
skyter det året efter.

Løft ditt hode og ta din dåp
av det høye, strålende håp,
som over verden hvelver
og i hver livsgnist skjelver!

At komme hiem

2006-12-18T20:44:00.000+01:00

man er kommet hiem
huset er rydigt og dufter godt
da forstaar man at haaret maa klippes

Parkeringsplassen

2006-12-16T23:04:00.000+01:00

I går freista eg å parkere bilen min på ein oppteken parkeringsplass. Det var ikkje noko uhell. Det var nemleg slik at eg såg bilen som stod parkert der før eg tok til å rygge. Bilen var av ein litt eldre modell, og dyr og fin, mykje dyrare og finare enn min. Dessutan var dette ein slik reservert parkeringsplass, med nummerskilt som synte kven parkeringsplassen høyrde til. Eg såg alt dette godt, og eg hadde visst det lenge. Det var eigentleg så lett å få auge på denne bilen at det var komplett umogleg å tru at parkeringsplassen var ledig.

Eg rygga sakte inn mot den svært opptekne parkeringsplassen og vende på rattet slik at bakenden på bilen min stod rett overfor fronten til den parkerte bilen. Så rygga eg forsiktig nærmare og nærmare til eg berre var eit hårstrå unna støtfangaren på den parkerte bilen. Så rygga eg litt til, og stoppa med eit lite dunk. No stod støtfangarane på dei to bilane tett inn til kvarandre, og eg kom ikkje lengre inn på parkeringsplassen.

Det var jo ikkje nokon vits i å prøve noko meir, så eg satt ei stund inne i bilen og tenkte over situasjonen. Eg visste sjølvsagt veldig godt at plassen var oppteken og at eg ikkje kunne køyre inn når det stod ein annan bil der, men eg tenkte på det ei stund likevel.

Eg tenkjer faktisk på det enno. Eg trur eg kjem til å tenkje på det i morgon også, men etter kvart som tida går vil det bli mindre og mindre.

Julestemning, jobbutlysing, joggetur.

2006-12-14T23:44:00.000+01:00

Det er fint å få delta på eit par julekonsertar før jul.
Utan det kjem ikkje julestemninga på rette måten.
Stemningsfullt og fint. Embla er veldig flinke.
---
Eg fann forresten ei jobbutlysing i dag.
1. amanuensis på Høgskulen i Volda.
Musikklærar med hovudfokus på kor- og orkesterdireksjon.
50% undervisningsdel og resten FOU++.
Ein må jo berre søke på slikt!
---
Eg likar å springe fort i skogen.
Heime i Skorgedalen går råsa i forskjellig terreng.
Noko av ho går gjennom myr og elv.
Her plar visse å bremse litt opp,
slik at dei ikkje trakkar ut i og blir våte.
Eg likar å setje opp farta,
og hoppe frå stein til stein.
Ein har ikkje tid til å tenkje seg så mykje om,
og kva som kjem etter neste stein
er ikkje godt å vite.

Eg må vel berre hoppe etter dei steinane eg ser,
så får råsa bli til litt etter kvart.

Santa Lucia, fritt etter minnet

2006-12-13T00:42:00.000+01:00

Svart senker natta seg,
i sut og tuer.
Sola har gått sin veg,
engene fruer.

Så med sitt tende lys,
stiger med skumle gys,
Sa-an-ta-a-Lu-u-ci-i-aaaa,
San-taaaa-Lu-ci-aa!

Modernisme til 70 kroner

2006-12-11T19:34:00.000+01:00

Dragvoll har kjøpt meg til prisen av ein juletallerken i kantina, og eg er pent nøydd til å sitje her på lesesalen langt utover kvelden.

Korleis skrive noko fornuftig om modernisme? Mange har prøvd seg på dette, og få har vendt tilbake.

Dessutan sit eg og kokkelurar (er dette eit ord?). Ja, eg sit og kokkelurar. Dette ordet har på den eine sida noko barnleg og uskuldeg tullete ved seg (det er vel slik eg nyttar det) - men samtidig minner det litt om kuk og lur, så eg trur ikkje eg kjem til å bruke det så mykje.

Eg høyrer på musikk. Og så er eg litt bortreist. Eg er på ein plass der alt eg høyrer får meg til å kokkelure endå meir. Eller spekulere. Ja, eg spekulerar.

Modernisme - form over innhald, mediets kjerne og sanne språk, kunstens ansvar overfor det nye, kunstens manglande evne til å bli høyrd, det sønderbrotne samfunnet, det vanskelege og kompliserte..

Eg kjenner meg vel litt som ein modernist akkurat no: eg er bortreist i ei form som eg knapt kjenner innhaldet til, leitar etter tilstandens kjerne og veit at eg er underlegen mediets sanne språk, veit at eg bør sjå framover men forblir av di eg veit at eg ikkje kan nå fram, må forhalde meg til sønderbrotne illusjonar som utgjer samfunnet eg er i, og har det generelt vanskeleg og komplisert.

Sjå der, no tvang eg meg sjølv inn i ei modernistisk form - omlag slik eg freistar å gjere med Kurt Weill. Hurra for Kurt Weill!

Ein fransk-norsk sonett..

2006-12-11T01:40:00.000+01:00

Korleis skal eg seie kva eg tenkjer på;
kjenslene mine kjenner eg att frå før,
det kjennest som om at hjartet gjer opprør.
Ein indre protagonist gøymd i ei krå

kjem byksande fram og tek over styring.
Han held meg med dei mjukaste jarnhender
og gir meg eit von som fornufta blender.
Det kan faktisk skje, å, så godt det kling!

Men den same stemma som oppmuntrar meg,
ein nådelaus ven ho alltid bring med seg:
eit gråsvart mørke som aldri gir meg fred.

Tanken som sit att om kvelden er denne:
i skuggen bøyer eg hovudet tungt ned
og tenkjer at eg aldri vil få henne.

På veg til sengs

2006-12-03T03:35:00.000+01:00

Senga er full av kle
dei må leggjast saman
men eg vil leggje meg sjølv

Dei hamnar truleg på golvet
så får eg rydde litt i morgon
etter frukost

Dressen min ligg i haugen
og det er kanskje ikkje så bra
han blir nok litt skrukkete

Så seint på kvelden
tenkjer eg ikkje klart
små ting blir veldig store

Dette gjeld ikkje berre
kle som må leggjast saman
men også von og minner

Ting som har hendt
og ting eg ventar på
gjer meg litt trist..

..men også litt glad

Dedikasjon

2006-11-14T01:34:00.000+01:00

Dermed er det bestemt. Denne bloggen er dedikert til det finale studentåret. Etter åtte år som student blir overgangen til neste fase i livet nesten verre enn å flytte heimanfrå. Eg er jo - sjølv om det er hardt å innrømme - ein utprega sentimental person, og ein overgang som denne, frå uansvarleg student til hardtarbeidande samfunnsborgar, samlar opp i seg alle assosiasjonar og ladda minner vedrørande avslutningar og oppstartar. Sidan eg sannsynlegvis vil ende opp med å rote meg inn i fleire retrospektive oppsummeringar i tida som kjem, kan eg like godt berre late det få utløp her.

Odyssevs siste eksamen..

2006-11-13T01:55:00.000+01:00

Jaaaahh.... Det verkar som eg må vere i eit litt ettertenksomt humør for å kome på å skrive i denne bloggen. Kva med ein post i daktylisk heksameter?

Ok... her kjem det.

Trondheim er byen vår rådsnare helt i fjor slo seg ned i,
endå eit halvår er planen å gå til Dragvoll det høge,
der finne kunnskap som kanskje ein treng, i arbeid og virke.
Etter levering av oppgåva stor er planen litt uklar:
Kvar ventar livet vår rådsnare helt med lyst griper tak i?
Utlandet lokkar med framand mystikk, det same gjer Oslo,
Bergen og Trondheim har eigen magi, som også kan friste.
Arbeid og kjærleik er viktige teikn, når valet skal gjerast.
Førebels ingen av desse er satt, og tett flyter skodda,
framtida er dermed ikkje å sjå og dører er opne,
dører som freister men også gir bod, om liv som må endrast.
Lærdom frå bøker ein lenge har fått men snart ikkje lenger.
Kone og ungar, samt arbeid og hus vår helt må få tak i,
dette er nemleg den einaste veg, som samfunnet krevjer.
Framtida er noko anna enn kva vår helt er blitt vant med,
han er av den grunn litt varsam og spent på kva som vil hende.
Det som er sikkert, når kveldinga kjem, så hender det same,
søvn krevjer sitt og til sengs ein må gå, ein ny morgon ventar.
Morgonar vil i dei åra som kjem, gi nyfødde sjansar,
sjansar som bringer ein vidare fram, til ukjende stadar.
Stadane ventar med delar av oss, med kime til endring.
Derfor så går eg med lett sinn til sengs, og let søvnen ta meg.
Kanskje i morgon så finn eg til slutt, den Penelopeia
som saman med Øyvind, den stuptrøtte helt, mot framtida gangar?
God natt og sov godt, under dyna eg kryp for søvnen å finne.

Nok ein sein kveld..

2006-10-19T01:53:00.000+02:00

Det blir gjerne seint. Tre av oss i kollektivet har sitte og prata ei stund. Triveleg det - med vakker kormusikk frå ein CD i bakgrunnen.

Dette er det siste året mitt som student. Det kjennest litt som at det er på tide å kome seg vidare. Eg lurer på om eg er student på overtid, som om eg ikkje har kome meg ut av senga, endå eg vakna for fleire timar sidan. Eg må jo ut i livet - kan ikkje liggje og vente i varmen under dyna, liggje og lese bøker og stire ut av vindauget på véret. Men det er jo så fint å berre liggje litt av og til.

Hovudet dovnar, styrken forsvinn i armane, beina blir tynne og svake. Eg blir rastlaus og tiltakslaus på same tid. Burde ha stått opp for ein time sidan. Eg misser ein førelesnad. Burde stått opp og ete frukost, få litt energi. Burde trent, komt meg ut i frisk luft. Burde treffe andre menneske, bli kjend, prate og le.

Eg burde ha gjort desse tinga, men eg har ikkje gjort det.

Eg tullar dyna rundt livet og går i søvne ned trappa.

Haustkveld..

2006-10-16T00:55:00.000+02:00

Eg likar å sjå på meg sjølv som litt tøff. Men eg blir så melankolsk på hausten! Eg tenkjer på korleis ting var då eg var liten, på at det hadde vore fint å hatt kjæraste, på at eg snart må slutte å vere student, på mamma, på alle dei kjekke stundene eg har hatt saman med vener som no bur heilt andre plassar og på at eg kunne ha gjort veldig mykje annleis om eg skulle byrja på nytt.

I kveld såg eg Brann tape på TV. Etterpå gadd eg ikkje gå opp på rommet att og lese, så eg låg på sofaen og skifta kanal. Til slutt fann eg ein film som såg triveleg ut, men eg hadde sett han før. Det var "Buddy" med ho søte rogalandsjenta (Pia Tjelta?). Eg brukar vanlegvis ikkje å sjå opp att filmar eg har sett før, men plutseleg kom eg i ei slik hauststemning. Og etter kvart som filmen nærma seg slutten berre eskalerte heile haustmelankolien min til uante høgder. Det var ikkje slik at eg byrja å grine eller noko, men eg fekk veldig lyst til å springe ut og halde på med "vink på hjørnet" saman med ungane i nabolaget..

No skal eg leggje meg.. Kanskje lese litt i ei bok fyrst.

Blog?

2006-10-16T00:31:00.000+02:00

Noko som dette må ha ein årsak. Ein slags ubevegeleg bevegar (urørleg rørar??) som kan bidra med gode svar når nokon spør kvifor eg bloggar..

Ein slik grunn kan vere at eg ikkje skriv dagbok. Eg har gjort små forsøk av og til, men det har aldri blitt nokon vane. Eg er generelt dårleg til å starte nye vanar, og eg forstår ikkje heilt korleis eg i det heile tatt har utvikla meg til den eg er i dag.

Ja - eg skriv altså ikkje dagbok. Men somme tider tenkjer eg tankar eg føler burde blitt tekne vare på. Desse innfalla er det som somme tider ("sommtids?" fint, nytt ord?) fører meg til å starte ei dagbok.. Dette blir som sagt aldri noko av. Eg trur eg veit kvifor.

Men her går det kanskje å skrive litt i ny og ne. Vi får sjå. Kanskje det berre blir eit kortvarig og sporadisk innfall. Kanskje ikkje. Kanskje det blir ein slik blog?