Om å tore litt meir

Det er mykje som endar opp svært sjølvsagt og klisjéaktig når det blir forsøkt formulert. Sjølv har eg ein rekkje tankar om både eine og hitt som eg føler ber i seg viktige sider av kven eg er og kva eg meiner, men som eg rett og slett ikkje tør setje ord på. Det er litt trist å sjå korleis dei nære og store kjenslene eins med eit trylleslag ser kvardagslege og velbrukte ut etter eit forsøk på få dei inn i språkleg form. Eg blir så var alle språket sine fallgruver, og tenkjer i overkant mykje på korleis ting kan bli misforstått. Språket er eit velbrukt medium, og det meste er sagt og skrive tidlegare.

Men, eg trur jo vi er meir enn språket. Og er det noko som ein bør har lært etter den siste månaden er det at det er viktig å våge. Det er fort gjort å late vere å seie frå om ting ein føler og reagerer på av di ein er redd for å verke platt, grunn og uoriginal.

Kanskje ein ikkje burde vere så redd. Eg ser jo at det er mange som ikkje er det, særleg den siste månaden. Eg trur denne frykta kanskje er noko av det som ein verkeleg burde frykte, for å parafrasere eit kjend sitat. I det ein blir redd for å ytre seg om ting ein føler så utfører ein samtidig ei lita tilbaketrekning frå omverda. Ein vert litt meir likegyldig. I alle fall så kjenner eg det slik.

Eg trur eg skal prøve å bli litt meir modigare på denne bloggen her. Ikkje vere så frykteleg redd for å ikkje vere flink eller original nok. Og eg kan byrje med å faktisk publisere denne teksten, som eg synest ser svært sjølvsagt og klisjéaktig ut.