Del 5/6

Pjekert skrudde av motoren att. Han sat i bilen. Her sat han og kjende på krav frå andre menneske og arbeidsplassar, samtidig som han kjende samanhengen frå no og tilbake til tidenes morgon. Det var ein samanheng både bakover og utover, til fortid og omgjevnader. Kva med framtida? Kunne han kjenne samanhengen til framtida også? Og korleis var dette mogleg? Korleis kunne han kjenne ei så sterk kjensle av samanheng? Det måtte vere noko i han som var i ein samanheng. Dette var det einaste moglege svaret. Han var av det same stoffet som fortid, framtid og omverd. Alt dette blei samla i den eine kjensle av her og no, i det eine punktet som han kunne føle, sjå, vere. Han eksisterte i dette punktet, og alt eksisterte i han. Han kjende ingen skilnad på han og verda. Dei var eitt.