Dette var jo litt artig, då...

Sjølv om denne kvinna ikkje er så aktuell lenger, og sjølv om svara ho kom med i dette intervjuet ikkje akkurat gjorde så stor nytte der og då, er det fint å sjå at menneskeleg kreativitet er i stand til å finne nye bruksområde for fenomen utan tilsynelatande bruksverdi.

Danny Boy

Eg saknar Muppet Show..

Diggiloo Diggiley

Eg blir jo faktisk i ganske godt humør av denne songen, eg. Fengjande tekst, rytme og dans - ein mellomting mellom danseband og bompibjørn - med ekstra krydder i form av kul bassist og gitarist som kjem omlag 1.06 ut i videoen.

Del 6/6

Han såg ut av vindauget på bilen. Det var teke til å dogge. Han såg ei plante dekt av snø og kjende ein sterk identifikasjon med denne planta. Dei var eitt. Planta kunne nok ikkje innsjå det han hadde gjort, men den kunne vere ein del av alt, ein del av han. Han var derimot gitt evna til å forstå og kjenne denne einskapen. Han kunne gå opp i den, overgi seg til den. Han kunne smelte saman med alt og alle og eksistere i ein tilstand av homogenitet og einskap, i staden for i det avskorne og fiendtlege. Kjensla av dette var så sterk at Pjekert tok til å glise. Alt verka så enkelt. All fiendeskap, alle problem, alle vanskelege avgjersler, alt hadde svar i denne innsikta. Han kunne gli inn i denne tilstanden og bli ein del av det evige, den evige samanhengen. Det var der og då Pjekert bestemde seg for å redde verda.

Del 5/6

Pjekert skrudde av motoren att. Han sat i bilen. Her sat han og kjende på krav frå andre menneske og arbeidsplassar, samtidig som han kjende samanhengen frå no og tilbake til tidenes morgon. Det var ein samanheng både bakover og utover, til fortid og omgjevnader. Kva med framtida? Kunne han kjenne samanhengen til framtida også? Og korleis var dette mogleg? Korleis kunne han kjenne ei så sterk kjensle av samanheng? Det måtte vere noko i han som var i ein samanheng. Dette var det einaste moglege svaret. Han var av det same stoffet som fortid, framtid og omverd. Alt dette blei samla i den eine kjensle av her og no, i det eine punktet som han kunne føle, sjå, vere. Han eksisterte i dette punktet, og alt eksisterte i han. Han kjende ingen skilnad på han og verda. Dei var eitt.

Del 4/6

Dette siste spørsmålet blei hengande i hovudet på Pjekert i det han skrudde på tenningsnøkkelen og starta motoren. Han skulle på arbeid. Arbeidsplassen venta på han, ja, ikkje berre på han men på ein rekkje arbeidstakarar rundt om kring i mils omkrets. Dei skulle alle på arbeid. Det var det dei skulle. Kvifor skulle dei det eigentleg? Og kvifor kravde arbeidet dette av dei? Hadde arbeidsplassen ein slags sjølvstendig vilje som var sterkare enn hans, sterkare enn alle arbeidstakarane? Og korleis kunne han kjenne dette kravet, kva i han kjende dette kravet, og korleis kunne arbeidsplassen hans overføre sin vilje, sine krav på han? Kva var samanhengen?

Del 3/6

Plutseleg kjende Pjekert ei glede. Kva var dette? Ei glede i all irritasjonen? Han var ikkje lenger eit punkt i ei fiendeverd. Han var viktig, uendeleg viktig. Det var i han verda hang saman. Pjekert var denne tids berar av den evige linja, av den største samanhengen. Og dette hadde han oppdaga heilt plutseleg, i verst tenkjelege omstende. I snø, vind og irritasjon hadde denne innsikta openberra seg for han. Pjekert sat framleis i bilen. Kva tydde dette? Hadde han oppdaga noko viktig? Noko sentralt i verdssamanheng? Og kva tydde dette for han? Kva følgjer fekk det for livet hans – og for andres? Kunne denne innsikta vere viktig for andre enn han? Og kvar kom eigentleg denne innsikta frå?